Sen hiç yalnızlıktan kaçtın mı?
Bir terleme tutup da geç vakit uyandın mı?
Ellerin sızladı mı?
Tüm yaşamın boyunca bir kez olsun kendince yaşadın mı?
Ve istediğini yaptın mı hiç?

Saçlarından başka düşündüğün bir şey oldu mu?
Sıcak bir yüreğe hasret kaldın mı hiç?
Seni içine almış bir nefese muhtaç kaldın mı?
Ya da ansızın umutlarından soğudun mu hiç?

Bir gece ansızın uyanıp da acaba ne yapıyor diye düşündün mü birisini?
Hiç süpriz yaptın mı?
Ya da yapılmış bir süprize içten bir öpücükle karşılık verecek kadar sıcak mı yüreğin?

Hiç özlem duydun mu?
Sana duyulan özlemi hissettin mi?
Yüreğimden sana yolladığım bir kuşun,
Uçmasına izin verdin mi hiç?

Sen bir kez olsun bulunduğun anı ve yeri umursamadan,
İçinden gelen duyguları dökebildin mi kelimelere?
Seni seviyorum diye bağırarak sarılıp öpebildin mi susamış dudakları?!

Seni sevdiğini söyleyen o ruh'a
Etrafa bakmadan
Umarsızca karşılık verebildin mi hiç?

Hiç yağmurda delicesine ıslanabildin mi?
Paylaşımın kupkuru mu kaldı hep?
Hiç mi ıslanmadı gözlerin?
Bir gözyaşı tanesi kadar değer verdin mi hiç?

Sana her şeyi olarak bakan birisine "benim bir parçam" dediğin oldu mu?
Ya da tanıdığın veya tanımadığın herhangi birinden
Daha çok önemsedin mi birisini?
Ve bunu hissettirebildin mi ona hiç?

Bilinmez diyarlarda, bir gece karanlığında titrediğinde,
Keşke yanımda olsaydı dedin mi sıcak bir yürek için?
Onun sana gelmesine izin verdin mi?
Ya da seni yanına istediğinde her şeyi bırakıp da
Koşup ısıtabildin mi bir yüreği hiç?

Ve en ağır bedeli ödedin mi?
En ağır bedel özveridir,
Verebildin mi hiç?

Yaşadığın neydi?
Ve ne yaşattın?!

Ah be gülen gözlüm..
Ne sen anlarsın?
Ne de ben anlatabilirim?

Bir gün uzak diyarlardan bir kuş konsun isteyeceksin kalbine,
O tüm içinden çıkılmaz mutsuzluğunun ortasında,
Masal kuşlarını gözleyecek, ümitsizce bir haber bekleyeceksin..
Annenin kaderi kızınadır derler ya..
Belki de sen bile olamayacaksın baktığın aynalarda..
Göremeyeceksin kendini..
O bomboş aynalarda gülen bir göz, sıcak bir yürek arayacaksın..

Belki de aradığın o aynalarda,
Ruhun olacak..
Ama bulamayacaksın..

</table>

Yaklaşıyor sonbahar

Ölümün adı dokunuyor dudak uçlarıma

Yeşil bir sis

Karanlığımı bölüyor

Ve bir ses;

“hadi öl!” diyor





Alnıma düşen çizgilerin

Parantez içlerine mahsur kalıyor hayat




Asfalt çizgilerinde kayıplığım artıyor

Sokaklar büyüyor adımlarımda




Gidilmeyen tüm şehirler “sen” oluyor

“ben” yabancı bir çığlık kalıyor düşlerine


Varlığıma bir sıfat biçilmiyor derinlerinde




Dilimden düşen son yalanım!

satır aralarımda bulunmazsın.

Kaç kalan olmanın paydasında yazıyor ki adım?


Verilmiş sözlerden ekşiler dizerken bileklerime

İnandığım tüm sözcükleri

Unutulmuş cümlelerin içine sığdırdı “her kimse”



//...


Şimdi ise

Sularımda yağmalanırken ateş

Devrik bir cümle oluyorum

Yalan-yanlış sevdiğim tüm masallara…


…

Herşey Sende GizLi